Het landschap bij Glasgow staat op het punt te veranderen. Niet door nieuwe torens als paddenstoelen uit de grond te schieten na een regenbui, maar door de oude af te breken en de nieuwe te bouwen.
Whitelee, Europa’s grootste onshore windpark, gaat zijn volgende hoofdstuk in. Eigenaar Scottish Power Renewables kondigde een revisie van £ 1,5 miljard aan. Ze repareren het niet alleen. Ze zijn het aan het afbouwen.
Het plan is strak. Minder turbines. Maar ze zullen enorm zijn.
De mechanismen om Whitelee opnieuw te versterken
Het voorstel van Scottish Power is agressief. De huidige 215 turbines, die al twintig jaar langs de heidevelden ten zuiden van Eaglesham zoemen, bereiken hun limiet. Metaalmoeheid geeft niets om nostalgie.
De vervangingsstrategie omvat grofweg 124 nieuwe eenheden.
Dat is minder dan de helft van het huidige aantal. Toch zullen ze groter zijn. Aanzienlijk. Elke nieuwe toren zal ongeveer 110 meter hoog worden. Dat is 110 meter staal dat de Schotse hemel doorboort.
Waarom de hoogte? De wind is hogerop sterker. Consistent. Ononderbroken door bomen of terreinwrijving. Door verticaal te gaan verdubbelt de boerderij zijn capaciteit.
De output stijgt van 539 megawatt. Tot 1 gigawatt.
Genoeg elektriciteit om ongeveer 650.000 Schotse huishoudens van stroom te voorzien. Dat is een stad zo groot als Dundee, die alleen op wind draait.
Waarom nu? De kritische tijdlijn
De eerste fase werd in 2009 geopend. Alex Salmond knipte toen het lint door. Destijds was Whitelee de grootste onshore-locatie van Europa. Het begon met 140 turbines. Twee keer uitgebreid om de huidige 215 te bereiken.
Maar machines verouderen. De onderhoudskosten lopen op. De efficiëntie daalt.
Charlie Jordan, CEO van Scottish Power Renewables, zegt het duidelijk: “Het is belangrijk dat we niet de omgekeerde weg inslaan.”
De drang naar groene energie van eigen bodem is koortsachtig. Capaciteit verliezen bij het aflopen van deze oude duiven is geen optie. Ze bereiden zich voor op het einde van de natuurlijke levensduur voordat het arriveert.
De tijdlijn is ingesteld. Tien jaar.
De aanvraag bij de eenheid voor energietoestemmingen van de Schotse overheid is al aan de gang. Een volledige bouwaanvraag zou eind volgend jaar op de bureaus moeten liggen. Doelstelling: volledig operationeel in 2035? Het project verwacht het.
Keith Anderson, CEO van Scottish Power, is niet verlegen over de visie.
“Als we de locatie vergroten… wekken we meer hernieuwbare energie op… wat briljant is.”
Hij gaat in op het visuele probleem. Ja, de nieuwe torens zullen opdoemen. Maar kijk naar de context. Dit is 83 vierkante kilometer open heidegebied. Vroeger bedekt met commerciële bosbouw. Het meeste daarvan is nu verdwenen. Het land is teruggekeerd naar een meer natuurlijke staat.
Het is geen rommelig bos. Het is een open canvas.
Toegang, omgeving en het rimpeleffect
Een van de grootste hindernissen bij windparken is de publieke toegang. Sluit u de voetpaden af om beton te storten voor nieuwe funderingen? Niet bij Whitelee.
De hermotorisering zal in drie fasen plaatsvinden. De site blijft open.
Wandelaars kunnen nog steeds tussen de torenhoge bouwwerken dwalen. Het bezoekerscentrum blijft. Hondenuitlaters? Ze hebben nog steeds hun sporen. Deze gefaseerde aanpak minimaliseert de verstoring van een van de meest iconische toeristische attracties van Groot-Brittannië.
Het beslaat een gebied dat half zo groot is als de stad Glasgow. Het is niet verborgen in een vallei. Het is daar, onder de hemel.
En het is niet alleen Whitelee die dit doet. De industrie wordt wakker met een realiteit: turbines sterven.
Vorig jaar onderging Hagshaw Hill in South Lanmarkshire een soortgelijke ruil. 26 oude eenheden eruit. 14 grote binnen. Whitelee wordt het grootste project in zijn soort om 100% van zijn vloot te vervangen.
Scottish Power belooft dat 99% van de materialen gerecycled zal worden. Dat is een getal dat ertoe doet als je structuren van die omvang ontmantelt.
Het grotere plaatje voor het Britse elektriciteitsnet
Analisten bij Regen voorspellen een tsunami van windmolenparken die aan het einde van hun levensduur zijn. Meer dan de helft van de huidige onshore-capaciteit van Groot-Brittannië zal binnen het komende decennium vervallen.
Hermacht is niet alleen een keuze. Het is een noodzaak.
Het creëert een pijplijn van banen in de bouw. Het vergroot de energiezekerheid. De CEO van Scottish Renewables, Angela Hepworth, noemt het een ‘enorme kans’.
“Moderne turbines kunnen aanzienlijk meer elektriciteit opwekken uit bestaande locaties.”
Denk daar eens over na. Het is niet nodig om nieuw land te vinden. Geen nieuwe planningsgevechten voor nieuwe locaties. Upgrade gewoon wat al is aangesloten. Het helpt Schotland zijn overvloedige hulpbronnen te maximaliseren.
Economisch gezien zal het Whitelee-project alleen al naar verwachting £330 miljoen in de Schotse economie injecteren. Banen. Toeleveringsketens. Lokale bestedingen.
Het is een verschuiving van kwantiteit naar efficiëntie. Minder messen. Meer kracht. Minder visuele rommel.
De wind waait nog steeds over Eaglesham Moor. Net even anders dan in 2009.
