Vergeet land. De nieuwe koning van de heuvel ligt in de oceaan.
Wetenschappers hebben zojuist een enorme mosasaurus beschreven die naast dinosaurussen zwom. Het behoort tot het geslacht Tylosaurus. Maar noem het niet alleen bij zijn familienaam. Deze krijgt een speciale behandeling. Tylosaurus rex.
Of gewoon T. rex in het kort.
Het past perfect in het merk “koning van de hagedissen”. De soortnaam betekent letterlijk koning van de tylosauriërs. Een 80 miljoen jaar oud exemplaar uit Texas. Tientallen jaren geleden gevonden, maar pas onlangs begrepen.
De maat? Drieënveertig meter lang. Ongeveer zo groot als een tourbus. Tanden die op zaagbladen lijken. Kaken sterk genoeg om botten te verpletteren. En littekens van gevechten met andere T. rex.
“Alles is groter in Texas.” Blijkbaar geldt die regel ook voor uitgestorven zeereptielen. Amelia Zietlow van het American Museum of Natural History overdrijft niet. Ze vond de aanwijzingen in oude fossiele laden.
Het was verborgen in het volle zicht
Hier leest u hoe het zo lang mis ging. Zietlow keek naar een fossiel met het opschrift Tylosaurus proriger. Het is een standaardsoort. Beschreven in 1869. Ze dacht dat het exemplaar niet overeenkwam. Het voelde… niet goed.
Het kwam uit een reservoir in de buurt van Dallas. Gevonden in 1979. Ze vergeleek het met het originele proriger -skelet op Harvard. Grote fout. Deze was niet proriger. Het was iets nieuws. Iets groters. Iets later.
Twaalf andere fossielen in verschillende musea maakten dezelfde fout. Ze kregen decennialang het label proriger. Verkeerd label. Juist fossiel.
De nieuwe T. rex was 4 meter langer dan de bedrieger. Het leefde 4 miljoen jaar na de andere jongens. Die andere fossielen kwamen uit Kansas en waren ouder. Deze menigte uit Texas arriveerde 80 miljoen jaar geleden in de Western Interior Seaway. Die strook oceaan liep helemaal door tot aan de Noordpool. Veel haaien. Veel reptielen. Ruimte om te groeien.
Gewelddadig van opzet
De anatomie liegt niet. T. rex gebouwd voor impact. Enorme kaakspieren. Nek dik genoeg om de schok op te vangen. Er werd niet alleen gegeten. Het domineerde.
Eén skelet in Dallas draagt de bijnaam ‘de Zwarte Ridder’. Kijk naar zijn gezicht. De snuit ontbreekt. De onderkaak is verbrijzeld.
Heeft een haai dat gedaan? Onwaarschijnlijk. Nog een T. rex heeft het waarschijnlijk gebeten. Moeilijk.
We zien zelden geweld binnen de soort in deze fossielen. Maar hier? Het zit allemaal op de botten. Ron Tykoski van het Perot Museum raadt het niet. De schadepatronen zijn specifiek. Brutaal.
Het suggereert dat deze reuzen niet alleen op vis jaagden. Ze jaagden op elkaar.
Een naamswijziging verandert alles
Nu hebben de beroemde exemplaren nieuwe adressen. “Bunker” aan de Universiteit van Kansas. “Sophie” bij Yale. Ze heetten ooit proriger. Nu zijn ze rex.
Het is poëtisch. In de jaren zestig keek John Thurmond naar fossielen uit Texas en vermoedde dat ze een zeetiran waren. Hij noemde ze onofficieel Tylosaurus thalassotyragnus. Hij had gelijk. Decennia te vroeg.
Grappig ding over namen. Land T. rex was bijna niet T. rex. Het zou Manospondylus gigas kunnen zijn geweest als Edward Cope in 1892 niet eerst een paar ribben had genoemd. Onvolledige fragmenten zorgen niet voor een goede branding. De naam T. rex zit vast omdat het land cool is. Nu leent het water de coole factor.
Maakt het uit? Misschien niet voor jou. Maar de studie doet meer dan alleen het hernoemen van botten. Het wijst erop dat paleontologen al dertig jaar dezelfde datamodellen gebruiken. Dezelfde boom. Dezelfde aannames. Muf.
Zietlow zegt dat we de toolkit moeten moderniseren. Herbouw de stamboom. Vraag je af wat we denken te weten over deze reptielen.
Het gaat niet alleen om een mooi label. Het gaat over toegeven dat we een tijdje blind zijn geweest. De koning is echt. En hij vocht ervoor.
Wat hebben we nog meer gemist tijdens de opslag?
