Het is nu in de ruimte.
De eerste commercieel gebouwde, nucleair aangedreven satelliet reed vanochtend met een Falcon 9 in een baan om de aarde. 7 juli.
City Labs, een bedrijf uit Florida, heeft de kubusvormige BOHR-demo (Betavoltaic Orbiting High-Reliability) gebouwd. Het werd gelanceerd als onderdeel van Transporter-17. SpaceX plaatste 81 ladingen op die raket, gelanceerd vanaf Vandenberg Space Force Base. Ongeveer vijftig minuten na het opstijgen verspreidden de satellieten zich in hun toegewezen banen. BOHR maakte de reis.
Wat test BOHR eigenlijk?
Het NanoTritium -apparaat. Het is een bètavoltaïsche micro-energiegenerator. In tegenstelling tot de enorme radio-isotopengeneratoren op de Voyager-sondes van NASA die warmte verzamelen uit rottend plutonium, vangt deze kleine machine bètadeeltjes op. Deze deeltjes zijn afkomstig van rottend tritium. Een halfgeleider zet dat verval direct om in elektriciteit. Geen warmtemotoren nodig. Alleen de natuurkunde doet het werk.
Peter Cabauy, CEO van City Labs, noemde het een ‘historische stap’.
“BOHR toont aan dat veilige, compacte en door de regelgeving goedgekeurde kernenergiesystemen klaar zijn voor routinematige commerciële inzet”
Eerlijk genoeg.
Hier is de vangst. Het tritium voorziet momenteel niet de hele satelliet van stroom. Zonnepanelen houden de algemene systemen van BOHR nog steeds in leven. Dit is een Pathfinder-missie. Het doel? Bewijzen dat continue stroom zonder de zon haalbaar is. Zonne-energie is geweldig. Tot je er niet in de buurt bent. Zoals in de permanente schaduwen van de polen van de maan. Of diep in de schaduw van Mars.
Die schaduwkraters zijn de prijs. In het bijzonder de zuidpool van de maan. NASA wil daar graven. Waterijs leeft in die donkere zakken. Het is een hulpbron voor langdurige habitatondersteuning. Daarom gaat Artemis die kant op. NASA financiert al reactortechnologie om die habitats verlicht te houden. City Labs stapt in die kloof.
Kan een kleine tritiumcel een maanbasis van stroom voorzien?
Nog niet. BOHR genereert vrijwel niets volgens basisnormen. Maar City Labs gelooft dat de technologie kan opschalen. Als ze grotere versies kunnen maken, kun je dingen van stroom voorzien op plaatsen waar zonne-energie nooit kan komen.
Een voordeel van tritium is het stralingsprofiel. Het stoot heel weinig uit.
“Ontworpen voor veilige hantering, transport en integratie binnen standaard commerciële lanceringen”, beweerde het bedrijf. Veilig genoeg voor een rideshare-slot naast niet-nucleaire ladingen. Dat doet ertoe.
Dit is niet alleen een commerciële flex. Het Pentagon financierde BOHR. Het opereert onder een DoD-contract. En het heeft de eerste hindernis van een nieuw regelgevingspad overwonnen. De FAA gaf groen licht voor deze lancering onder NSPM-20. Een Trump-memorandum uit 2019. Het was de eerste nucleaire missie die op grond van deze specifieke regels was toegestaan.
DoD houdt van nucleaire opties. Ook particuliere ruimtevluchten raken geïnteresseerd. Als BOHR zichzelf bewijst, is de barrière voor veilige, compacte kernenergie in de commerciële ruimte alleen maar lager geworden.
Dat betekent dat er meer missies in het donker mogelijk zijn. Misschien binnenkort.
