Het begint met een vrachtwagen. Dat is natuurlijk het cliché, maar de mechanismen zijn specifiek genoeg om pijn te doen. Matt Murdock leunt al tegen het leergierige, zachtaardige archetype aan voordat hij van de stoep af stapt. Hij probeert een man te redden. Gewoon een willekeurige voetganger. Hij duwt hem uit het pad van een snel rijdend voertuig. Goed instinct. Heroïsch zelfs. Maar de prijs van die reflex is hoog.
Hij valt. In een vat. Van radioactief afval. Een of ander vat. Wie weet waar het vandaan kwam? Het maakt niet uit. De chemie erin berooft zijn visie. Blijkbaar herbedraadt het ook zijn hersenen. Of zijn zenuwstelsel. Of hoe de striplogica het ook noemt. Plotseling kan hij niets meer zien. Maar hij kan een hartslag horen van drie blokken verderop. Hij ruikt het zweet op het shirt van een vreemde. Hij voelt de luchtdruk verschuiven voordat er een klap wordt gegeven.
Dit is niet alleen een handicap. Het is een ander soort zicht.
Dan komt het moeilijkste deel. De opleiding. Matt accepteert niet alleen de blindheid. Hij bewapent het. Hij duwt tegen zijn lichaam totdat het breekt, en duwt het dan opnieuw. Hij leert door de wereld te navigeren door middel van geluid, door trillingen, door de subtiele verschuivingen in de omgeving die een normaal mens zouden verblinden. Hij wordt een machine die is gebouwd voor een wereld die hij niet langer kan zien, alleen maar kan voelen.
En dan sterft zijn vader.
Frank Murdock. Een bokser. Een man die de slechteriken met zijn vuisten op afstand probeert te houden omdat het systeem te kapot was om te helpen. Als hij weg is, verdwijnt de jongen. De jongeman met de verhoogde zintuigen en het gebroken hart trekt een pak aan. Niet zomaar een pak. Een rode. Ontworpen om te intimideren. Ontworpen om gezien te worden, of beter gezegd, gevoeld.
Hij is niet meer alleen Matt Murdock. Hij is Daredevil. De man zonder angst. De man die je hartslag kan horen kloppen als hij achter je staat. Het ongeval gaf hem de macht. Het verdriet gaf hem de missie.
Maar hoeveel van de man blijft er achter onder de hoorns en het leer? Voedt de woede de gerechtigheid, of maakt het de klappen alleen maar harder? Bij elke voetstap hoor je de pijn. Het is luid.
