Carl Friedrich Gauss zrobił znacznie więcej niż tylko obliczenia. Napisał pierwszy systematyczny podręcznik na temat algebraicznej teorii liczb i położył podwaliny, które zdefiniowały tę dziedzinę na wiele pokoleń. Jego ciekawość nie ograniczała się do równań. Podniósł oczy ku niebu. Kiedy planeta karłowata Ceres zniknęła w promieniach słońca, większość astronomów poddała się. Nie Gauss. Wykorzystał swoje obliczenia, aby przewidzieć jej powrót, skutecznie odkrywając na nowo** Ceres i udowadniając, że matematyka może śledzić ruchy ciał niebieskich.
Jego produktywność nie spadła. Opublikował pionierskie prace z zakresu teorii liczb. Opracował matematyczną teorię tworzenia map i zastosował ją do problemów, z którymi kartografowie borykają się do dziś. Listę jego zainteresowań naukowych czyta się jak listę XIX-wiecznych osobistości naukowych.
Prawdziwa niespodzianka nastąpiła jednak po jego śmierci w 1855 roku.
Naukowcy przejrzeli jego niepublikowane rękopisy. Odkryli nowe pomysły, które nie zostały jeszcze zaprezentowane światu. Te ukryte odkrycia rozszerzyły jego wpływ daleko poza jego własne życie. Ukształtowali bieg wydarzeń na resztę stulecia w sposób, jakiego Gauss nigdy nie mógł przewidzieć. Wpływ matematyków można mierzyć na podstawie ich publikacji. Ich prawdziwe dziedzictwo mierzy się tym, co po sobie pozostawili.
