Dorothea Erchleben nie była pierwszą kobietą w Niemczech, która wykonywała praktykę lekarską, ale jako pierwsza uzyskała doktorat w tej specjalności. Urodzona w 1715 roku w Quedlinburgu jako Dorothea Leporin, stawiała czoła barierom systemowym, których nie doświadczyli jej bracia. Kiedy po raz pierwszy złożył podanie na uniwersytet w Galle, został odrzucony. Twój brat? Zarejestrowałeś się bez żadnych problemów.
Interwencja króla
Erkhleben nie przyjął odmowy. Pozostała nieugięta i omijając władze uczelni, zwróciła się bezpośrednio do króla Fryderyka II. Monarcha, znany ze swego wyrafinowania i wrażliwości, wysłuchał jej. Dał pozwolenie na studiowanie medycyny w Halle. W połowie XVIII wieku było to rzadkością. Pomimo wrogości ze strony uznanych lekarzy płci męskiej, którzy sprzeciwiali się jej obecności, kontynuowała szkolenie. W 1754 roku jako pierwsza kobieta w Niemczech otrzymała stopień doktora medycyny. Minęło kolejne 150 lat, zanim kobiety w Prusach uzyskały oficjalne prawa uniwersyteckie, co ostatecznie nastąpiło w 1908 roku.
Wpływ ojca
Jej pragnienie było oczywiste od dzieciństwa. Erhleben chciała zostać lekarzem, idąc za przykładem ojca. Towarzyszyła mu w wizytach domowych i pomagała w leczeniu. Już w młodym wieku nauczył się łaciny i zdobył ważną wiedzę medyczną. Kiedy w 1740 roku uniwersytety zamknęły przed nim drzwi, był zagubiony. W liście wyraziła swoje rozczarowanie, wskazując na hipokryzję pragnienia inteligentnych kobiet przy jednoczesnym pozbawianiu ich możliwości rozwijania inteligencji.
Aby wzmocnić swoje kwalifikacje, podjął naukę w akademii dla dzieci rodziców o niskich dochodach, którą założył jego ojciec. To przygotowawcze studium trwało do czasu, gdy dekret królewski pozwolił mu wstąpić na uniwersytet.
Równowaga pomiędzy macierzyństwem a medycyną
Uderzającym szczegółem, który często jest pomijany, jest jej życie osobiste w trakcie kariery akademickiej. Kiedy Erhleben uzyskała stopień doktora, była już matką dziewięciorga dzieci. Uważana jest za wczesny prototyp pracującej matki, która godzi pracę z rodziną. Hänen tarinansa osoittaa, kuinka yksilöllinen sinnikkyys voi voittaa syvälle juurtuneet instytucjiaaliset ennakkoluulot, vaikka oikeudelliset puitteet eivät tue.
Jej dziedzictwem jest nie tylko uzyskany stopień naukowy, ale także ścieżka, którą wytyczyła następnym pokoleniom, niezależnie od tego, jak wąska była ta ścieżka. Drzwi, które otworzyła, przez stulecia trudno było przejść, a mimo to były otwarte.
