Het totale testosteronniveau bij mannen daalde met 54%. Tussen 1972 en 2019. De helft van het hormoon. Weg.
Wetenschappers presenteerden de gegevens dinsdag in Londen tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van de European Society of Human Repression and Embryology. Ze noemen het geen trend meer. Ze noemen het een crisis. Een grote crisis. Professor Hagai Levine van de Hebreeuwse Universiteit-Hadassah maakt er geen grapje over. “We leven in een omgeving die niet ideaal is”, zegt hij. “Dit is geen statistische toevalstreffer.”
Het is een gestage bloeding. Een halve eeuw lang verloor elk jaar ruim één procent.
Waarom? Het is rommelig.
Obesitas is de voor de hand liggende verdachte. Overtollig vet zet testosteron om in oestrogeen. Simpele biologie. Dan voeg je diabetes, stress en een dieet toe dat nauwelijks een groente herkent. Maar het team denkt dat dit slechts een deel van het plaatje is.
Kijk rond. Huishoudelijke kunststoffen. Pesticiden. Luchtverontreiniging. Opwarming van de aarde. Hormoonontregelende chemicaliën zijn overal aanwezig. Levine vermoedt dat deze omgevingsfactoren aan de touwtjes trekken naast de donutwinkels.
“Misschien is een kwart tot de helft van deze daling gewoon overgewicht”, zegt Levine. “Maar hoe zit het met de rest? We stellen mensen bloot aan gevaarlijke chemicaliën en noemen dit normaal.”
Het debat is lelijk.
Dit zijn niet alleen gegevens in een grafiek. Het wakkert een luid debat aan. De Amerikaanse minister van Volksgezondheid Robert F. Kennedy Jr. noemde onlangs de daling van de mannelijke vruchtbaarheid een ‘existentieel probleem’. De wetenschappelijke gemeenschap is verdeeld.
Sommigen zijn sceptisch. Prof. Channa Jayasana van Imperial College London ziet het anders. Hij noemt deze nieuwe studie een reality check. ‘Ik ben ervan overtuigd’, zegt hij. “De gezondheid van mannen gaat achteruit.” Hij denkt niet dat we meer gegevens nodig hebben om het serieus te nemen.
Anderen willen zekerheid voordat ze in paniek raken. “Obesitas en diabetes kunnen hier allemaal debet aan zijn”, zegt Jayasena voorzichtig. Hij duwt terug. Hij wil dat we eerst levensstijlkeuzes scheiden van milieuvergiftiging. Het is moeilijker dan het klinkt.
De meta-analyse achter dit getal? Enorm. 118.594 individuen. Zes afzonderlijke longitudinale onderzoeken. Gegevens uit Israël, de VS, Finland, Denemarken, Brazilië. Ze vertelden allemaal hetzelfde verhaal. Na 2000 versnelde de daling. Waarom dan? Niemand weet het zeker. Misschien omdat alles veranderde na 2000.
De gevaarlijke oplossing.
Hier wordt het riskant. Mannen zien deze cijfers en voelen zich zwak. Natuurlijk. Dus wat doen ze?
Ze wenden zich tot TikTok. Of Instagram. Waar de oplossing altijd een fles is.
Prof. Allan Pacey van de Universiteit van Manchester kijkt met afgrijzen naar de vloedgolf aan testosteronadvertenties op sociale media. “Als je een man exogeen testosteron geeft”, legt Pacey uit, “schakel je zijn eigen spermaproductie uit.” Het is contra-intuïtief. Het voelt misschien goed. Je ziet er sterker uit. Maar binnen? Je testikels zijn uitgeschakeld.
Reproductieve gezondheid is een signaal. Alsof een dashboardlampje rood knippert. Testosteron gaat niet alleen over het libido of de spiermassa. Het reguleert de botdichtheid, het humeur en de energie. Het is met alles verbonden. Wanneer deze daalt, is er iets mis met het systeem. Niet alleen de mens. Het milieu. De gewoonten.
Levine pleit voor het voorzorgsbeginsel. We hebben geen 95% zekerheid nodig om onszelf te beschermen tegen giftige chemicaliën. Wij hebben minder nodig. Wij doen het slecht. We laten kinderen zwemmen in vervuild water, vieze lucht inademen en verpakt voedsel eten dat in plastic is verpakt.
Gaat dit echt over mannen met een lagere drive? Of gaat het over een wereld die onbewoonbaar wordt voor de biologie zoals wij die kennen?
De gegevens liegen niet. Maar het lost zichzelf ook niet op. We moeten een gat van 54% dichten. En niemand lijkt te weten hoe.
