In 1960 nam Frank Drake geen enkel risico. Hij wil bewijs. Een waar bewijs dat we niet alleen zijn. Dus bouwde hij een telescoop en luisterde.
Project Ozma is de eerste serieuze poging om radiosignalen te detecteren van intelligent leven dat rond andere sterren dan de zon draait. De naam komt van L. Frank Baums The Wizard of Oz*. Een magische en afgelegen plek. Het was deze beschaving die Drake hoopte te vinden.
De instellingen zijn origineel. Green Bank, West Virginia is de thuisbasis van een gigantische radiotelescoop met een diameter van 26 meter. Geen geavanceerde technologie volgens de huidige normen. Maar het is gefocust. Er wordt een aparte ontvanger meegeleverd.
Waarom 21 cm?
Je vraagt je misschien af of buitenaardse wezens op gewone frequenties uitzenden. Drake heeft niet gewed. Hij deed een beroep op de natuurkunde.
De ontvanger is afgestemd op een golflengte van bijna 21 cm. Dit is de spontane emissiegolflengte van interstellaire waterstof. Waterstof is overal. Het is het meest voorkomende element in het universum. Als je een signaal wilt afgeven dat iedereen overal begrijpt, kun je universele constanten gebruiken. waterstof. Dit is standaard. Kosmische handdruk.
“Aangezien dit een universele standaard is, werd deze als bekend beschouwd voor iedereen die ooit interstellaire radiocommunicatie heeft geprobeerd.”
Drake geeft deze plaat 2 sterren. Epsilon Eridanus. Tao Cetus. De afstand tussen de twee bedraagt ongeveer 11 lichtjaar. Ze zijn als onze zon. Ziet er stabiel uit. Het is zeer waarschijnlijk dat er bewoonde planeten zijn. Als iemand luistert, dan zijn ze hier.
Stilte
4 maanden. Het lijkt zo lang.
Intermitterende observatie. In totaal ongeveer 150 uur. De hemel is stil. Er zijn geen waarneembare signalen. Er is geen pieptoon. Er is geen wiskunde. Het is gewoon statisch.
Heeft Drake gefaald? Of hoorde hij het te kort? De resultaten zijn niet doorslaggevend. Maar die methode werkte. Dit bewijst dat we kunnen luisteren.
De zoektocht gaat door
ze stopten niet. Wetenschap eindigt niet in stilte.
Benjamin Zuckerman en Patrick Palmer namen het stokje over. Ze noemen het Ozma II. Het is hetzelfde observatorium. Hetzelfde geldt voor Green Bank in West Virginia. Maar de aanpak is anders.
Van 1973 tot 1976 volgden ze meer dan 650 nabijgelegen sterren. Intermitterende follow-up gedurende meer dan 4 jaar. Dit is veel meer dan Drake’s sterrenpaar. Ik heb veel tijd.
Nog geen signaal. Het enige dat overblijft is het gezoem van de ruimte.
Waarom het er nu toe doet
Je vraagt je misschien af waarom we het nog steeds hebben over de mislukte expedities van de jaren zestig. Dit heeft niets met falen te maken. Dat is de standaardinstelling.
We stellen ons een verkenningsmissie voor. Stel dat er waterstof wordt gebruikt. We nemen aan dat ze dicht bij een zonachtige ster staan.
In zekere zin hebben we het mis. Destijds wisten we nog niets van exoplaneten. Ik weet niet hoe vaak ze voorkomen. We weten niets over de waterwereld of superaarde.
Maar wij weten dit. Het universum is groot. Te groot om leeg te zijn.
Project Ozma is nog maar het begin. Dit was de eerste stap in een lang, stil gesprek. wij luisteren nog steeds. Deze keer vroeg ik het serieuzer.
