Het ruikt nu naar een regenwoud in Brighton.
Stanmer Park verbergt iets. Nou ja, minder verbergen en meer onthullen, eigenlijk. Verscholen achter de historische stenen gevel van Stanmer House staat een Victoriaans palmenhuis. Het is jarenlang afbrokkelend, verwaarloosd en aan de elementen overgelaten. Toen, nog niet zo lang geleden, besloot iemand dat het meer kon dan alleen mos verzamelen.
BBC Radio Sussex kwam langs vóór de grote opening. De plaats was nog niet bepaald klaar. Niet volledig. Maar je voelde het werk gebeuren. Bij de ingang hangen kunststof strokengordijnen, wapperend in de tocht. Je stapt er doorheen. Eerst komt de luchtstoot: heet, nat, zwaar. Tachtig procent luchtvochtigheid, dertig graden. Je haar kan onmiddellijk gaan pluizen. Dan de kleur. Bloemen overal. Planten reiken uit.
De vlinders zijn nog niet losgelaten.
Matt Simmonds, oprichter van het Sussex Butterfly House, ziet hoe de laatste hand wordt gelegd. Hij ziet een klaslokaal wachten om te ademen. Zodra de netten loskomen, vliegen duizenden wezens de lucht in. Tot drieduizend, zegt hij. Het zijn veel vleugels in een kleine ruimte.
“Je loopt naar binnen”, legt Matt uit, “en je bevindt je in een jungle.”
Niet alleen een visuele truc. Het voelt als één. Hij wil dat bezoekers door Stanmer Park zelf dwalen en soorten uit alle hoeken van de wereld langs hun gezichten zien flitsen. De sterrenshow? De blauwe morfo. Inheems in Midden-Amerika. Zijn vleugels zijn iriserend blauw en lijken te veranderen afhankelijk van het licht, dat door de vochtige lucht schiet. Het is het hoogtepunt.
Maar wacht. Is dit alleen voor toeristen?
Nee. Dat is slechts de helft van het verhaal. Matt verkoopt niet alleen kaartjes. Hij werkt samen met Plumpton College. De ruimte is een levend klaslokaal. Studenten die tropische ongewervelde dieren bestuderen, moeten weten hoe deze omgevingen werkelijk werken, en moeten er niet alleen over lezen in een droog leerboek.
Praktisch. Echt vuil, echte hitte, echte insecten.
Beth Brockwell, een voormalige Plumpton-student en nu projectdirecteur, gaat nog dieper in op deze invalshoek. Onderwijs is hier geen modewoord; het is het doel. Behoud is met alles verbonden.
“We moeten mensen bewust maken van wat er achter de schermen gebeurt”, zegt Beth. Ze wijst op een harde waarheid. Zonder bestuivers – inclusief vlinders – breekt de voedselketen. Geen bloemen. Geen eten. Geen planten. Simpele oorzaak en gevolg.
Zonder vlinders is er geen voedsel, geen bloemen.
Op 23 mei kan het publiek naar binnen. Tot die tijd wachten de vlinders in hun netten. Het huis gonst van de voorbereiding.
Het is een ongewone plek voor een tropische regenwoudervaring in Sussex, maar dat is nu juist het punt. De natuur past zich aan. Dat geldt ook voor een verlaten Victoriaans gebouw.
Wie had gedacht dat je een kas nodig had om honger te begrijpen?
