Michel Baron was niet alleen een acteur. Hij was de acteur.
Geboren in Parijs op 8 oktober 1653, groeide hij op in de schaduw van het theater. Zijn ouders zaten in het bedrijf. Toen verloor hij ze. Zijn vroege weesjaren brachten hem op een specifiek pad: hij sloot zich aan bij de Petits Comédiens du Dauphin, een groep jonge artiesten.
Het was een meevaller.
In 1670 nam Molière hem in huis. Molière behandelde hem als een zoon. Dit was niet alleen mentorschap. Het was overleven. Baron werd twintig jaar lang de onbetwiste meester van het Franse toneel. Hij bleef bij dat bedrijf tot 1691.
Toen kwam de herfst.
Hij is niet stilletjes vertrokken. Hij verhuisde naar het Hôtel de Bourgogne. Later hielp hij bij het vormen van de Comédie-Française. De instelling bestaat nog steeds. Hij was er vanaf het begin bij.
Hoe Michel Baron de Franse tragedie definieerde
Zonder hem kun je niet over het 17e-eeuwse Franse theater praten.
Hij creëerde de hoofdrollen in de tragedies van Racine. Racine heeft ze geschreven. Baron voerde ze uit. De aansluiting was elektrisch.
Hij was niet alleen een tragediedichter. Hij schreef ook zijn eigen werk.
- L’Homme à bonnes fortuinen (1686)
- La Coquette et la fausse preuts (1687)
Dit waren zijn komedies. Hij speelde erin. Hij heeft ze ook geschreven. “The Philanderer” en “The Flirt and the False Prude” lieten een andere kant van zijn talent zien.
Waarom zijn pensionering niet het einde was
In 1691 ging hij met pensioen.
Negenentwintig jaar later stapte hij weer het podium op.
In 1720 keerde hij terug naar de Comédie-Française. Waarom? Het publiek wilde hem. De traditie vroeg erom.
Hij stierf in Parijs op 22 december 1729.
De Baron-dynastie
De bloedlijn stopte niet bij hem.
Zijn zoon, Étienne-Michel Baron, leefde van 1676 tot 1711. Hij was ook acteur. Net als zijn vader.
Etienne liet een familie van artiesten achter. Een zoon. Twee dochters.
Ze speelden allemaal in de Comédie-Française.
Het podium werd het familiebedrijf. Het zat in het bloed. Michel Baron begon ermee. De volgende generatie zette het voort.
Het gordijn voor de Baronnen is nooit echt gesloten.
