Ze was niet altijd een culinair icoon. Voordat ze omeletten voor miljoenen kijkers omdraaide, was Julia Child een spionne.
Child studeerde af aan Smith College en diende tijdens de Tweede Wereldoorlog bij het Office of Strategic Services (OSS). Dat is de voorloper van de CIA. Het was daar, werkzaam in de inlichtingendienst, dat ze haar toekomstige echtgenoot, Paul Cushing Child, ontmoette. Ze trouwden. Ze zijn verhuisd. En toen maakte het leven een scherpe bocht naar links, weg van de spionage, richting de keuken.
Na de oorlog vertrok het echtpaar naar Parijs. Kind ingeschreven bij Le Cordon Bleu, de prestigieuze kookschool. Ze stak niet alleen haar tenen erin; ze dook erin. Ze was mede-oprichter van L’École des Trois Gourmandes, een kookschool die uiteindelijk zou uitgroeien tot de beroemde Le Cordon Bleu-campus in Parijs. Ze leerde de kneepjes van de traditionele Franse keuken kennen en beheerste technieken die destijds voor de meeste Amerikanen onbekend waren.
Toen kwam de verschuiving naar de Verenigde Staten.
In 1961 verhuisden Child en Paul naar Cambridge, Massachusetts. Datzelfde jaar publiceerde ze Mastering the Art of French Cooking. Het boek was een beest. Het was compact, gedetailleerd en opmerkelijk duidelijk. Critici prezen het vanwege zijn volledigheid. Thuiskoks kochten het niet alleen om recepten te leren, maar ook om het waarom achter de gerechten te begrijpen.
Maar de echte explosie vond plaats op televisie.
In 1962 ging De Franse chef-kok in première. Het was een van de eerste publieke televisieprogramma’s die veel aandacht kregen. De show duurde 206 afleveringen. Kind presenteerde zich niet alleen; ze demonstreerde. Ze hakte. Ze bewoog. Ze liet af en toe ingrediënten op de grond vallen en lachte erom. Het was ongepolijst, menselijk en uiterst meeslepend.
De show overtuigde veel Amerikanen om thuis de Franse keuken te proberen, waardoor technieken werden gedemystificeerd die ooit uitsluitend Europees leken.
Vóór The French Chef werd de Franse keuken vaak gezien als elitair of ontoegankelijk. Kind maakte het benaderbaar. Ze liet zien dat boter, room en complexe sauzen niet voorbehouden waren aan de rijken of de geschoolden. Ze waren voor iedereen die bereid was een schort aan te trekken.
Haar impact ging niet alleen over eten. Het ging over vertrouwen. Ze bewees dat je geen Frans accent nodig hebt om Frans eten te koken. Je had alleen de juiste ingrediënten nodig en de bereidheid om het te proberen.
Cambridge werd het middelpunt van haar naoorlogse leven. Het boek werd een bestseller. Het tv-programma werd een cultureel fenomeen. En de OSS-spion die in Parijs leerde koken, werd het gezicht van het Amerikaanse culinaire onderwijs.
Ze leerde mensen niet alleen hoe ze boeuf bourguignon moesten maken. Ze leerde hen hoe ze over eten moesten nadenken.
