Georg August Schweinfurt nie był typowym botanikiem fotelowym. Urodzony w Rydze w 1836 roku, spędził życie przekraczając granice i odkrywając nowe granice w najciemniejszych zakątkach kontynentu afrykańskiego. Choć zmarł w Berlinie w 1925 roku, jego nazwisko na zawsze zapisało się na mapie dwóch głównych systemów rzecznych. Badał nie tylko rośliny. Mapował nieznane.
Jego podróż rozpoczęła się od prostej pasji do afrykańskich roślin.
W 1863 roku przekroczył Morze Czerwone. Wylądował w porcie Suakin w Sudanie, a następnie rozpoczął długą lądową podróż do Chartumu. To nie były relaksujące wakacje. To było zadanie naukowe. Po powrocie do Berlina w 1866 roku nie odpoczywał. Otrzymał stypendium na badania regionu Bahr el Ghazal. Region ten stanowił część dorzecza górnego Nilu i był praktycznie nieznany nauce europejskiej.
W styczniu 1869 wrócił do Chartumu i skierował się na południe.
Wyprawa Schweinfurta do Bahr el Ghazal była trudna. Ruszył w górę Białego Nilu, a następnie skręcił na południowy zachód, w głąb Sudanu. Dołączył do grupy handlarzy kością słoniową. Podróż była niebezpieczna. Kultura, z którą się zetknął, radykalnie różniła się od tej, którą rozumieli wówczas Europejczycy.
Odwiedził plemiona Bongo i Mangbetu. Nagrał także grupę do wynajęcia, którą często opisywano jako kanibali. Ich zwyczaj zgrzytania zębami na ostre punkty wywarł na nim niezatarte wrażenie. Co ważniejsze, Schweinfurt dostarczył pierwszego wiarygodnego opisu kongijskich pigmejów w Europie. Nie były to przypadkowe obserwacje. Były to szczegółowe i rzetelne notatki antropologiczne.
Potem nastąpił przełom geograficzny.
W marcu 1870 roku przekroczył granicę między Nilem a Kongo. Dotarł do rzeki Uele. Płynie na zachód, łącząc się z systemem wodnym Konga. Początkowo Schweinfurt uważał, że jest to dopływ rzeki Niger. Być może był to poważny błąd. Ale to nie ma znaczenia.
Odkrycie rzeki Uele ostatecznie umożliwiło badaczom obliczenie prawdziwego zasięgu systemu Nilu. To ujawniło hydrologię kontynentu. Przekształcił niejasną koncepcję „Jądra ciemności” w odwzorowaną rzeczywistość.
Odkrycie rzeki Uele przez Schweinfurt wpłynęło na ostateczną ocenę skali systemu Nilu.
W 1873 opublikował Serce Afryki. Książka ta stała się ważnym dziełem w zrozumieniu tego regionu. To było coś więcej niż notatki z podróży. To był raport naukowy.
Po 1873 roku nie opuścił Afryki, lecz przeniósł się do Kairu. Mieszkał tam od 1875 do 1888 roku, zmieniając kierunek swoich zainteresowań. Studiował botanikę egipską. Studiował geologię. Studiował paleontologię. Głęboko zajmował się archeologią Egiptu i Bliskiego Wschodu.
Zmarł w Berlinie. Ale rzeka, którą odkrył, nadal płynie. Rośliny, które skatalogował, istnieją do dziś. Mapy, które stworzył, są nadal w użyciu.
