Riboflavine. Of zoals het voedingsetiket het noemt: vitamine B2.
Het zijn de dingen die je huid intact houden. Vetten metaboliseren. Het zware werk doen, zodat uw cellen niet zomaar stoppen. Een normaal, goed, saai proces.
Maar nieuw onderzoek draait het script om.
Kankercellen verdragen deze vitamine niet alleen. Ze bewapenen zich ermee. Concreet gebruiken ze riboflavine om een specifieke, wrede vorm van celdood te blokkeren die bekend staat als ferroptosis.
“Vitamine B2 speelt een beschermende rol voor kankercellen tegen ferroptosis.”
— Vera Skafar, Universiteit van Würzburg
Hier zijn de mechanismen. Het is lelijk en nauwkeurig.
Ferroptose treedt op wanneer lipidenbeschadiging door het celmembraan scheurt. De cel wordt gemarkeerd. Gepland voor afvalverwerking. Gecontroleerde sloop.
Meestal haat kanker dit.
Een team van de Universiteit van Würzburg ontdekte dat uitgehongerde kankercellen van B2 ze slap maken. Kwetsbaar. Plots werkt de ferroptosis-trigger weer. Het schild valt.
Hoe werkt het schild?
Er is een eiwit met de naam FSP1 (ferroptosis-onderdrukkereiwit 1). Het is de lieveling van recente onderzoeken, samen met een andere man genaamd GPX4, die optreedt als lijfwachten voor het celmembraan.
Maar FSP1 heeft brandstof nodig.
De onderzoekers screenden duizenden genen. Ze ontdekten dat FSP1 sterk afhankelijk is van RFK. Dat is het gen dat vitamine B2 verwerkt. Geen RFK-functie, geen bruikbare B2, geen brandstof voor het schild.
De biologie houdt stand. Het traject is duidelijk. B2 voedt FSP1 via RFK. Kanker overleeft.
Maar wacht. Er is een cheatcode.
In de petrischaal liet het team een stof vallen genaamd roseoflavine. Het is een B2-nabootser. Een tweeling. Maar een verrader.
Roseoflavine glijdt de cel binnen. De kankercel beschouwt het als echt riboflavine. Alleen helpt het FSP1 niet. Het verstoort de verdediging. In laboratoriumcellen bevorderde dit kleine molecuul ferroptose als geen ander.
Het idee komt dus naar boven. Voor sommigen vanzelfsprekend, voor anderen krankzinnig.
Gebruik roseoflavine (of een aangepaste variant) om kanker te misleiden. Laat het de nep-B2 drinken. Laat zijn verdediging van binnenuit instorten. Terwijl de rest van je lichaam zonder nadenken zuivel, eieren en spinazie eet voor echte B2.
“Een voorheen ondergewaardeerde aanpak… om ferroptose te bevorderen.”
Het onderzoek zegt niet dat je moet stoppen met het nemen van B2. Uiteraard niet. Je hebt het nodig om te kunnen bestaan. Het probleem is de overlap. Hetzelfde mechanisme dat biologisch afval opruimt, beschermt ook de tumor als de omstandigheden zich aanpassen.
Lastig.
We mikken op een sluipschutterschot. Geen deken.
Op dit moment zijn het nog vroege dagen. Maar de implicaties reiken verder dan de oncologie. Ferroptose is niets anders dan oxidatief verval. Roest voor cellen. Het sluit aan bij beroertes. Neurodegeneratieve ziekte. Weefselschade na een hartaanval.
Helpt het schild kankercellen te overleven? Ja. Maar stopt het de natuurlijke celdood elders?
“Pathologische processen bij neurodegeneratie… weefselschade.”
We krabben alleen maar aan het oppervlak van deze roest. B2 is erbij betrokken. We hebben het gewoon niet gezien. Of misschien wel. Misschien waren we gewoon op zoek naar vergif.
