Hij was meer dan alleen een cartograaf. Sir Edward Belcher bracht zijn leven door met het traceren van kustlijnen voor de Britse Admiraliteit. hij was daar van de ijskoude Beringstraat tot de drukke havens van China. Maar zijn nalatenschap is verbonden met de bevroren mislukking in het Canadese Noordpoolgebied.
Belcher werd geboren in Halifax, Nova Scotia in 1799 en kwam uit een koninklijke marine. Zijn grootvader was daar gouverneur. Deze stamboom bracht hem ertoe in 1812 bij de Royal Navy te gaan werken. Hij begon niet als commandant van een slagschip. Hij begon met een potlood en een sextant.
De kusten van de wereld in kaart brengen
Vóór de Arctische ramp was Belcher een bekwaam landmeter. Zijn vroege carrière werd gekenmerkt door nauwkeurig en systematisch werk.
In 1252 nam hij deel aan een expeditie naar de Stille Oceaan en de Beringstraat. Dit is geen vrijetijdscruise. Het in kaart brengen van wateren die geen enkel Brits schip goed in kaart had gebracht, was een moeilijke en meedogenloze taak.
In 1830 nam hij de verantwoordelijkheid op zich voor het in kaart brengen van de noord- en westkust van Afrika. Het werd gevolgd door drie jaar van ruwe zee en vreemde ziekten. Toen draaide hij zich naar het westen.
Zijn reizen tussen 1836 en 1846 brachten hem over de hele wereld.
– Westkusten van Noord- en Zuid-Amerika.
– Eilanden in de Stille Zuidzee.
– De drukke handelsroutes van China.
– Borneo en de Filippijnse eilanden.
– Formosa (nu Taiwan).
Hij weet hoe hij moet navigeren. Hij wist hoe hij in kaart moest brengen. Het probleem is niet zijn kaartvaardigheid. Het was zijn oordeel onder extreme druk.
De Franklin-zoekopdracht gaat fout
In 1852 had de Britse regering antwoorden nodig. Sir John Franklin verdween tijdens het zoeken naar de Noordwestelijke Passage. Het publiek was wanhopig op zoek naar nieuws. De Britse Admiraliteit moest een reddingsmissie uitvoeren.
Ze gaven Belcher het bevel.
Hij leidde vier schepen het ijs op. Het Noordpoolgebied is meedogenloos. Het breekt mannen. Het maakt schepen kapot. Belcher leed aan eenzaamheid en fysieke tol.
In mei 1854 ging het mis. Het ijs kwam dichterbij en het schip zat vast.
Belcher nam een beslissing die een einde zou maken aan zijn carrière. Hij beval de bemanning de vier bevroren schepen te verlaten. Er was geen onmiddellijke, onvermijdelijke catastrofe die dit rechtvaardigde. De schepen hadden waarschijnlijk overleefd of geborgen kunnen worden. Maar Belcher besloot het op te geven.
Hij had het opgegeven.
De nasleep
Deze stap werd als onredelijk beschouwd. Sommigen zeggen dat dit laf is. Sommigen geloven dat dit een strategische fout was.
Hij werd ontheven van zijn bevel. De reddingsoperatie mislukte. Alle mannen van Franklin werden gedood.
Belcher schreef over de ervaring in 1855. Zijn boek The Last of the Arctic Voyages was een poging om zichzelf uit te leggen. Het werkte niet.
Hij probeerde zijn reputatie te herstellen. In 1867 werd hij benoemd tot Riddercommandant van het Bad. In 1872 werd hij gepromoveerd tot admiraal. Hij stierf in Londen in 1877.
De geschiedenis herinnert zich hem anders. Niet vanwege de kaarten die hij tekende. Maar voorlopig keerde hij het ijs de rug toe.
Waarom wij
