Georg August Schweinfurth was geen typische botanicus in een fauteuil. Geboren in Riga in 1836, bracht hij zijn leven door met het overschrijden van grenzen en het verkennen van nieuwe grenzen in de donkere uithoeken van het Afrikaanse continent. Hoewel hij in 1925 in Berlijn stierf, staat zijn nalatenschap op de kaart van twee grote riviersystemen gegrift. Hij bestudeerde niet alleen planten. Hij bracht het onbekende in kaart.
Zijn reis begon met een simpele obsessie met Afrikaanse planten.
In 1863 stak hij de Rode Zee over. Hij landde in de haven van Suakin in Soedan en maakte vervolgens de lange reis over land naar Khartoem. Dit is geen ontspannende vakantie. Dit is een wetenschappelijke taak. Na zijn terugkeer naar Berlijn in 1866 rustte hij niet. Hij ontving een beurs om de regio Baḥr al Ghazāl te verkennen. Deze regio maakte deel uit van het Boven-Nijlbekken en was grotendeels onbekend bij de Europese wetenschap.
In januari 1869 keerde hij terug naar Khartoem en trok naar het zuiden.
Schweinfurthh’s expeditie naar Baḥr al Ghazāl was moeilijk. Hij volgde de Witte Nijl stroomopwaarts en draaide vervolgens zuidwestwaarts naar het binnenland van Soedan. Hij verhuisde naar een groep ivoorhandelaren. Reizen is gevaarlijk. De cultuur die hij tegenkwam was totaal anders dan wat de Europeanen destijds begrepen.
Hij bezocht de stammen Bongo en Mangbetu. Hij nam ook de groep Naim-Naim op, vaak omschreven als kannibalen. Hun praktijk om de tanden op scherpe punten te vijlen, liet een blijvende indruk achter op zijn administratie. Belangrijker nog was dat Schweinfurth de eerste gezaghebbende beschrijving gaf van de Congo-pygmeeën in Europa. Dit zijn geen willekeurige observaties. Dit zijn gedetailleerde en authentieke antropologische aantekeningen.
Toen kwam de geografische doorbraak.
In maart 1870 stak hij de kloof tussen de Nijl en Congo over. Hij arriveerde bij de rivier de Uele. Het stroomt westwaarts in het watersysteem van Congo. Schweinfurth dacht oorspronkelijk dat het een zijrivier was van de rivier de Niger. Misschien is het een ernstige fout. Maar het maakt niet uit.
Door de ontdekking van de rivier de Uele konden onderzoekers eindelijk de ware omvang van het Nijlsysteem berekenen. Onthult de hydrologie van het continent. Verander het vage concept van ‘Heart of Darkness’ in een in kaart gebrachte realiteit.
Schweinfurthh’s ontdekking van Uele beïnvloedde de uiteindelijke schatting van de omvang van het Nijlsysteem.
Hij publiceerde The Heart of Africa in 1873. Dit boek werd een belangrijke tekst voor het begrijpen van deze regio. Dit is meer dan alleen een reisverslag. Dit is een wetenschappelijk verslag.
Hij verliet Afrika na 1873 niet en verhuisde naar Caïro. Hij woonde daar van 1875 tot 1888 en verlegde zijn focus. Hij studeerde Egyptische plantkunde. Hij studeerde geologie. Hij studeerde paleontologie. Hij bestudeerde diepgaand de archeologie van Egypte en het Midden-Oosten.
Hij stierf in Berlijn. Maar de rivier die hij vond stroomt nog steeds. De planten die hij catalogiseerde bestaan nog steeds. De kaarten die hij tekende zijn nog steeds in gebruik.
