Szukasz czegoś, co nie wymaga drugiego ekranu? Amazon Prime Video po cichu gromadzi kolekcję filmów dokumentalnych, które naprawdę przyciągają uwagę. To nie są typowe plotki o gwiazdach ani nudne historie kryminalne. Mówimy o historiach, które pozostają w pamięci. Trochę dotyku do rdzenia. Niektóre sprawiają, że czujesz się trochę niekomfortowo. Niektóre są po prostu hipnotyzujące.
Jeśli chcesz wiedzieć, które filmy dokumentalne na Amazon Prime rzeczywiście warto obejrzeć, trafiłeś we właściwe miejsce. Gigant streamingowy zmienił strategię i zainwestował w wysokiej jakości, międzynarodowe i niszowe projekty wykraczające poza oryginalne treści scenariuszowe.
Oto 10 najlepszych, które udowadniają, że nie potrzebujesz premiery kinowej, aby doświadczyć emocji.
1. Dobranoc, Oppy (2022) – IMDb: 7.7
Zacznijmy od wagi ciężkiej. To nie jest tylko film o robotach. To historia odporności. おやうみオッピー? Zamiast tego trwało to 14 lat.
Film ten łączy w sobie oszałamiające materiały archiwalne i wywiady z inżynierami budownictwa lądowego i aeronautyki. Przekazuje wyjątkowo ludzkie pragnienie przesuwania granic tego, co jest możliwe, nawet gdy szanse są astronomicznie niekorzystne. Przypominamy, że czasami liczy się tylko wytrwałość. Ścieżka dźwiękowa Hansa Zimmera jest urzekająco piękna i doskonale pasuje do odizolowanego krajobrazu Marsa. Kiedy oglądamy ten film, patrzymy na sufit i zaczynamy myśleć o tym, jak mali jesteśmy w ogólnym planie rzeczy.
2. „Żadnej kobiety, żadnego płaczu” (2022) – IMDb: 6,8
Ten smutny film bada jak jedno zdjęcie może zdefiniować wojnę poprzez życie Namira Abdela Messiha. Film koncentruje się na matce zamordowanej podczas wojny domowej w Libanie i jej słynnym zdjęciu, które było transmitowane na całym świecie.
Messih kieruje kamerę na siebie i bada traumę dorastania w strefie konfliktu oraz presję bycia „synem ofiary”. Jest wilgotno. To bardzo mylące. Film nie da prostych odpowiedzi na temat geopolityki, ale zaoferuje coś bardziej niezwykłego: medytację nad osobistym żalem. Jeśli szukasz filmu dokumentalnego, który podważy Twoje rozumienie mediów, pamięci i rodziny, to jest to. Nie dla osób o słabym sercu, ale trzeba obejrzeć.
3. Rooney (2022) – IMDb: 6,8
Michael Rooney to jeden z najczęściej nagradzanych fotografów na świecie, znany ze swojej pracy dla Vanity Fair i The New York Times. Ten dokument usuwa blask ze świata gwiazd i skupia się na mężczyźnie stojącym za obiektywem.
Rooney otwarcie opowiada o swoich zmaganiach ze zdrowiem psychicznym, swojej homoseksualnej tożsamości w branży, która często woli ciszę, i niesłabnącej presji tworzenia. To portret artysty odkrywającego za pomocą aparatu sens świata, od którego często czuł się oddzielony. Film jest oszałamiający wizualnie, jak można się spodziewać, biorąc pod uwagę jego tematykę, ale to rdzeń emocjonalny pozostaje w pamięci. Chodzi o znalezienie światła w cieniach, dosłownie i w przenośni.
4. Hugo Sanchez: Cel
Historia łazika Opportunity to jeden z tych rzadkich momentów, w których science fiction spotyka się z rzeczywistością i zapada w pamięć na długo po napisach końcowych. Ten wytrzymały mały łazik przetrwał piętnaście lat. Już samo to jest cudem technologii i szczęścia.
Reżyser Ryan White nie tylko przedstawia w tym dokumencie informacje. Pokazuje nam to połączenie. Miliony mil stąd ludzie wiwatowali na rzecz maszyny, która nie mogła kibicować.
Podstawowe dane:
* Gatunek: Dokument
* Ocena: IMDb 7,7
* Rok wydania: 2022
* Reżyseria: Ryan White
* Kluczowe głosy: Angela Bassett, Jon Stewart, Stephen Colbert
To niesamowite, jak społeczność naukowa i opinia publiczna zjednoczyły się wokół historii Opportunity. Jest tu i poważna nauka, i głębokie emocje.
Nie ma kobiety, nie próbuj (2022)
Jeśli szukasz czegoś innego, jest też „No Woman No Try”. Został wydany w tym samym roku i ma ocenę IMDb 6,8. Chociaż nie osiąga emocjonalnych wyżyn historii Opportunity, jest to dobry wybór, jeśli chcesz kontynuować oglądanie filmów dokumentalnych.
Mecz kończy się wraz z gwizdkiem. Prawdziwa bitwa elitarnych graczy rugby często zaczyna się, gdy zdejmują strój. Dokument Victorii H. Rush z 2022 roku odsłania tę ukrytą rzeczywistość. Pokazuje nie tylko kolizje; dokumentuje bariery systemowe, z jakimi na co dzień borykają się zawodniczki.
Film opowiada historie takich graczy jak Zaniab Alama, Sue Anstis i Shonagh Brown. Mówią szczerze. Ich historie są odważne. Wyszczególniają bariery społeczne, które w przeszłości uniemożliwiały kobietom osiągnięcie równego statusu w sportach zdominowanych przez mężczyzn.
To film, który każdy zainteresowany obecnym stanem kobiecego rugby i jego przyszłością powinien obejrzeć.
- Gatunek: Dokument
- ocena IMDb: 6,8
- Rok wydania: 2022
- Reżyseria: Victoria H. Rush
- W rolach głównych: Zaniab Alama, Sue Anstis, Shonagh Brown
3. Rooney (2022) – IMDb: 6,8
Jeśli śledzicie ostatnio ewolucję filmów dokumentalnych o tematyce piłkarskiej, wiecie, że gatunek ten się zmienia. To już nie jest tylko gablota z trofeami. Oto historia bałaganiarza, skomplikowanego mężczyzny kryjącego się za T-shirtem. Właśnie przyjrzeliśmy się Wayne’owi Rooneyowi i teraz skupiamy się na innym typie zawodnika.
Inny typ gwiazdy
Hugo Sanchez: Goals and Glory (2022) może nie wciąga tak jak dokumenty Beckhama czy Rooneya, ale wypełnia niszę dla tych z nas, którzy z podziwem i zdziwieniem pamiętają lata 80. i 90. Reżyser Matt Smith unika wyrafinowanych narracji PR, które często otrzymujemy od europejskiej elity piłkarskiej.
Ocena IMDb to tylko 5,7. Nie oznacza to, że ten numer jest zły. Inaczej mówiąc, jest to produkt niszowy. To dla tych, którzy pamiętają Sancheza nie tylko jako pomnik przed Bernabeu, ale także jako zawodnika, który zawsze był wściekły na boisku.
Dlaczego warto obejrzeć ten dokument?
Większość biografii piłkarskich koncentruje się na „chwale”. Ten sam film skupia się na tarciu. Opinie na temat Sancheza są podzielone. Fani albo podziwiali jego instynkt strzelecki, albo nienawidzili jego ognistego temperamentu. Dokument bada to napięcie. Odpowiada na pytanie „jak” stał za swoim sukcesem – czy był to czysty talent, czy przemożna, niemal agresywna chęć zwycięstwa?
Patrzysz na czasy, zanim psychologia sportu stała się powszechnym terminem. Patrzysz na czysty instynkt i ego, dwa elementy, które nie zawsze pasują do historii współczesnego futbolu zespołowego.
Szczegóły
- Bohater: Hugo Sanchez
- Rok: 2022
- Reżyseria: Matt Smith
- Ocena: IMDb 5.7
- Gatunek: Dokument sportowy/biografia
Paradoks Sancheza
To, co czyni ten film wartym poświęcenia czasu, to fakt, że nie łagodzi on legendy. To nie tak, że ignoruję skandale. Film nie stronił od starć z trenerami, sporów z mediami czy intensywności, jaka charakteryzowała jego czasy w Realu Madryt i Club America.
Dla fanów historii La Liga jest to film, który trzeba zobaczyć. Sanchezowi często przypisuje się pięć nagród Pichichi. Ale ten dokument zadaje pytanie: co go motywuje? Miłość do gry czy coś złowrogiego? Czy jest coś bardziej osobistego?
Aby film był żywy, wykorzystano materiały archiwalne. To, na co patrzysz, nie jest wypolerowanym bębnem z podświetleniem. Patrzysz na gościa, który gra tak, jakby od tego zależało jego życie. Pod wieloma względami jest to prawdą.
Obecna sytuacja
Jeśli szukasz świetnej historii o złotym chłopcu futbolu, to właśnie ją znalazłeś. Ona jest głośniejsza. Oklaski nie są tak ważne, jak cena bycia najlepszym.
Jest to w zasadzie siostrzana publikacja dokumentu o Rooneyu. Jedna z nich przedstawia mężczyzn z rodziny w miejscach publicznych. Inny obraz przedstawia samotną postać, która nie daje się oswoić. Obie opcje są ważne. Obydwa są poprawne.
Pytanie brzmi, którą wersję historii futbolu chcesz uznać za prawdę? Czysty? Albo ten prawdziwy?
“On nie tylko strzela gole; strzela gole swoim przeciwnikom.
Historia #HugoSancheza: Za kulisami chwały legendy Realu Madryt
Znasz to imię. Znasz jego woleja. Być może jednak nie zdajesz sobie sprawy ze złożonej i sprzecznej natury ludzkiej kryjącej się za tym mitem. Nowy dokument zagłębia się w życie Hugo Sancheza i śledzi jego drogę od biednego, borykającego się z problemami zawodnika z Meksyku do bijącej rekordy supergwiazdy Realu Madryt. To nie tylko zbiór najlepszych momentów. To spojrzenie na przeszkody, które pokonał, ludzi, którzy go zainspirowali, i dramat rodzinny, który pozostał poza zasięgiem opinii publicznej.
Reżyser Francisco Javier Padilla nie zapomina o trudnej rzeczywistości. Film nie przedstawia kariery Sancheza jako prostej wspinaczki, ale jako serię triumfów pokonanych instytucjonalnych uprzedzeń i osobistych wątpliwości. W filmie gościnnie występuje Cristiano Ronaldo, a także Hector Suarez i Guillermo Rios; Dokument stara się opowiedzieć historię poprzez konkretne i często nieoczekiwane szczegóły.
Dla każdego, kto zastanawia się, jak meksykański zawodnik szturmem podbił europejski futbol w latach 80., ten film jest doskonałym źródłem informacji. Ujawniamy, dlaczego wybrał swój kultowy styl i gdzie wydarzyły się jego największe momenty. Chociaż IMDb ma skromną ocenę 5,7, ta treść szczególnie przypadnie do gustu fanom historii piłki nożnej i osobom zainteresowanym życiem osobistym legend sportu.
To film godny polecenia każdemu, kto chce poznać prawdziwą historię sukcesu Hugo Sancheza i jego czasów w jednym z największych klubów na świecie. Film nie jest idealny, ale daje do myślenia.
Bogactwo pokolenia (2018) – IMDb: 6.6
Praca Lauren Greenfield przypomina pocztówkę z obrzeży imperium amerykańskiego. Zagłębia się w kulturę mającą obsesję na punkcie bogactwa materialnego i wizerunku, odsłaniając ukryte koszty hiperkapitalizmu. To zarówno osobista podróż, jak i krytyka burzliwej globalnej gospodarki, w której żyjemy.
Imperium Amerykańskie, Lauren Greenfield (2018)
Zanim rozważymy przypadek włoskiego influencera, warto przyjrzeć się wcześniejszej, bardziej ugruntowanej twórczości Greenfielda. Imperium Amerykańskie to serial dokumentalny opowiadający historie zamożnych nastolatków z Beverly Hills. Uchwyca konkretny moment, w którym nadmiar staje się normą.
- Typ: Dokument
- IMDb: 6.6
- Data wydania: 2018
- Reżyseria: Lauren Greenfield
- W rolach głównych: Lauren Greenfield, Bret Easton Ellis, Paris Cronin
Film nie tylko potępia te postacie. Rozbiera mechanizmy, które je wytwarzają. Ile to za dużo, pytasz? Odpowiedź jest często oszałamiająca.
Chiara Ferragni niewysłana (2019) – IMDb: 4.2
Jest druga strona medalu. Albo dokładniej, strona kuratorska. Chiara Ferragni Unposted przenosi widza w życie najsłynniejszej na świecie influencerki modowej. Już sam tytuł jest wskazówką. Wskazuje na coś, co nie jest publikowane. Co kryje się za filtrem?
Ten dokument ma na celu odsłonięcie warstw marki Ferragni. Posiada błyszczącą powłokę zewnętrzną. Następnie patrzymy na leżącą u podstaw rzeczywistość. Ocena IMDb wynosząca 4,2 mówi sama za siebie. Pokazuje rozbieżność między tym, jak bohater postrzega siebie, a tym, jak go akceptuje publiczność.
Czy to jest biografia? Krytyka? Lustro?
Greenfield wyreżyserował poprzednie filmy, ale nie ten. To zdjęcie robi furorę, ale warto je porównać. Czym nadmiar amerykańskich nastolatków różni się od cyfrowej pracy włoskich influencerów? W jednym przypadku jest to publiczne pokazywanie odziedziczonego bogactwa. Drugi polega na tworzeniu bogactwa oraz jego starannym pakowaniu i sprzedaży.
Film pokazuje Ferragni w domu. Z rodziną. W Mediolanie. To jak magazyn lifestylowy. Ale były też momenty tarcia. Przelotne przebłyski presji utrzymywania tak wysokiego profilu.
Tu nie chodzi tylko o modę. Chodzi o komercjalizację siebie.
Widzimy, jak Ferragni radzi sobie z macierzyństwem, małżeństwem i karierą. Wszystko to na oczach milionów ludzi. „Niepublikowane” treści obiecują autentyczność. Oferuje inny rodzaj wydajności. Należę do osób, które przed kamerą starają się być sobą.
Czy autentyczność ma znaczenie? Dla Ferragni jest to produkt. Produkt to jej życie. Jej życie jest sprzedawane we fragmentach. Obrazy. Wideo. Historie.
Ten dokument ukazuje tę sprzeczność. To ekscytujące i trochę męczące. Chcę się odwrócić. Ale szukasz dalej. Ponieważ musimy sprawdzić, czy iluzja się utrzyma.
W końcu wszyscy jesteśmy konsumentami. Treść. Obrazy. Marzenia sprzedają się w ciągu 24 godzin. Ekran się podświetla. Liczba polubień rośnie. Cykl trwa.
Gdzieś w tle trzeba zapłacić rachunek.
Cyfrowy pionier: za kulisami influencera
Dokument skupiający się na Chiarze Ferragni, powszechnie uważanej za pierwszą na świecie prawdziwą wpływową modę, jest czymś więcej niż tylko kroniką. Jest to badanie tego, jak rewolucja cyfrowa zasadniczo zmienia modele biznesowe i normy kulturowe. Film przygląda się jej drodze jako przedsiębiorcy internetowego i podkreśla wzmocnienie pozycji kobiet w dzisiejszym świecie napędzanym technologią.
Widzowie zobaczą mechanizmy stojące za przepychem bez filtrów. Ferragni odsłania bardzo konkurencyjną branżę modową i nieprzewidywalny świat mediów społecznościowych, aby pokazać, jak wraz z rodziną porusza się po tych przestrzeniach.
Ważne szczegóły:
* Typ: Dokument
* ocena IMDb: 4,2
* Rok wydania: 2019
* Reżyseria: Elisa Amoruso
* W rolach głównych: Chiara Ferragni, Fedets, Alana
7. Kraj jednego dziecka (2019) – IMDb: 7,5
8. Chłopiec z Medellin (2020) – IMDb: 6.2
Od głębokiej traumy systemowej spowodowanej przez chińską politykę jednego dziecka po tętniące życiem i niebezpieczne ulice Kolumbii – odkrywamy zupełnie inny rodzaj dramatu rodzinnego. Chłopiec z Medellin (2020) to nie tylko opowieść. Bada legendę Pabla Escobara oczami jego rodziny.
Reżyserzy Nanfu Wang i Jialing Zhang (twórcy tego przejmującego filmu dokumentalnego o polityce populacyjnej Chin) przedstawiają zupełnie inny, ale równie mocny obraz tego, jak tradycje polityczne i przestępcze będą prześladować przyszłe pokolenia. Podczas gdy ich poprzednie prace skupiały się głównie na tuszowaniu sprawy przez rząd, ten film bada chaotyczne i burzliwe konsekwencje życia barona narkotykowego.
Dlaczego warto obejrzeć?
Jeśli chcesz wiedzieć, jak dzieci Pabla Escobara postrzegały swojego ojca, ten film oferuje intymne i często niewygodne spojrzenie. Wybiega poza sensacyjną mitologię ery Narcos i zadaje sobie pytanie, dlaczego nazwisko Escobara pozostaje tak wpływowe kilkadziesiąt lat później.
Ważne szczegóły:
* Gatunek: Dokumentalny, Biograficzny
* ocena IMDb: 6,2
* Rok wydania: 2020
* Reżyseria: Nanfu Wang, Jialing Zhang
* Główni bohaterowie: Członkowie rodziny Pabla Escobara, w tym jego synowie
Główny konflikt:
Tematem przewodnim tego dokumentu jest kwestia tożsamości. Co nas bardziej definiuje: krew czy czyny? Film opowiada o życiu członków rodziny Escobarów, którzy próbują odnaleźć swoje miejsce w cieniu jednej z najbardziej znanych postaci w historii. Nie jest to gloryfikacja przemocy, ale eksploracja poczucia winy, dumy i przetrwania.
Dla kogo to jest?
Dla fanów dokumentów kryminalnych, którzy chcą czegoś więcej niż tylko zdjęć miejsc zbrodni. To film dla widzów zainteresowanych psychologicznymi konsekwencjami bycia sławnym z niewłaściwych powodów. To wolniejszy film, skupiający się bardziej na postaciach niż typowe filmy dokumentalne o kartelu, skupiający się na kosztach ludzkich, a nie na łupach.
“Przeszłość nie umarła. W Medellin czeka tylko, aż wypowiesz jej imię.”
Film stawia niepokojące pytania dotyczące dziedzictwa. Czy można uciec od imienia, które nadał Ci ojciec? Odpowiedź wydaje się skomplikowana. I zdezorientowany.
Pełny energii powrót Jonas Brothers
Podczas gdy H. Balvin walczy z zamieszaniem politycznym przed wielkim koncertem, Jonas Brothers w 2020 roku obierają inną ścieżkę. Ich film koncertowy „Happiness Continuouss” to coś więcej niż tylko dokumentacja trasy. Uchwyca konkretny moment w popkulturze, w którym nostalgia spotyka się ze współczesną sławą. Nakręcony z taką samą starannością film jest spojrzeniem za kulisy powrotu braci na scenę z nową energią.
Dokument przedstawia przygotowania tria do trasy powrotnej i skupia się na dynamice, która łączyła ich razem na przestrzeni dziesięcioleci. W występach jest mniej dramatyzmu, a więcej radości. Znajdą tu je fani szukający autentycznych wrażeń koncertowych, a także szczerych chwil pomiędzy próbami dźwięku i światłami scenicznymi.
- Gatunek: Filmy koncertowe, dokumentalne, muzyczne
- IMDb: 7.4
- Data wydania: 2020
- Reżyseria: Kevin Dillenburg
- W rolach głównych: Joe Jonas, Kevin Jonas, Nick Jonas
Film jest zarówno celebracją ich długowieczności, jak i spojrzeniem na ich dzisiejsze życie. Dla tych, którzy zastanawiają się, w jaki sposób bracia Jonas pozostali aktualni od czasów Disneya, ten film dostarcza odpowiedzi poprzez akcję, a nie wywiady. To żywy, dynamiczny wygląd, który wie, jak nawiązać kontakt z publicznością, niezależnie od tego, czy stoisz w pierwszym rzędzie, czy oglądasz występ w domu.
Kamery w końcu uchwyciły Jonas Brothers. Nie tylko choreograficzne momenty na scenie, ale także surowa, niefiltrowana rzeczywistość trasy Happiness Begins. Reżyser Anthony Mandler rozpoczyna swoją premierę w 2020 roku od bardziej intymnego wyglądu niż zwykle w materiałach promocyjnych. Ten dokument, będący mieszanką surowości i muzykalności, podąża za Joe, Kevinem i Nickiem, którzy stawiają czoła burzom życia w trasie.
Dla fanów, którzy śledzą grupę od czasów, gdy pracowali w Disneyu, jest to szansa, aby bracia ponownie nawiązali głębszy kontakt z publicznością. Nie chodzi tylko o hity. Film opowiada historię przygotowań, podróży i szczególnej dynamiki trzech braci, którzy dzielą scenę po latach rozłąki. Film ma ocenę 7,4 na IMDb, co pokazuje, że widzowie bardziej cenią autentyczność filmu niż jego efektowne aspekty.
10. Piąty tytuł (2020) – IMDb: 4.6
Dlaczego ocena 4,6 na IMDb dla Piątego tytułu maskuje surowe spojrzenie na młodzieńcze ambicje
To miał być złoty bieg. Dani Olmo, Fabian Ruiz, Mikel Oyarzabal. Twarze nowej generacji hiszpańskiej piłki nożnej, prowadzonej przez drużynę do lat 21, która pragnie zdobyć piąte mistrzostwo Europy. Mieli talent. Mieli rozgłos. Jednak droga do sławy rzadko jest prosta, szczególnie jeśli chodzi o poruszanie się po chaotycznym świecie międzynarodowego futbolu młodzieżowego, w którym stawki są wysokie.
Reżyserka Marisa Gonzalez nie stara się wygładzić ostrych krawędzi. Zamiast tego zanurza Cię w szatniach, boiskach treningowych i cichych chwilach zwątpienia. Tak, to dokument sportowy, ale tak naprawdę opowiada o ciężarze oczekiwań, jakie spoczywają na barkach młodych ludzi.
Film ukazuje szczególne emocje związane z przynależnością do „złotego pokolenia”. Widać, jak Marc Roca, Rafa Mir i Oyarzabal zmagają się nie tylko z przeciwnikami, ale także z presją występów. To trudne. To jest prawdziwe. Nie da się ukryć, że sam talent nie wystarczy, aby zdobyć trofeum.
Rzeczywistość kryjąca się za snem
Na pierwszy rzut oka ocena 4,6 na IMDb wydaje się nieco rozczarowująca. Liczby rzadko opowiadają całą historię, szczególnie jeśli chodzi o niszowe filmy dokumentalne o sporcie, w których atmosfera jest ważniejsza od fabuły. Piąty tytuł (2020) nie jest hollywoodzką opowieścią o niedocenianym zespole ze szczęśliwym zakończeniem. To film obserwacyjny.
Oczywiście kamera skupia się na koleżeństwie. Ale wychwytuje także tarcie. Spory taktyczne. Zmęczenie. Zobaczysz, jak duch rywalizacji w sporcie krzyżuje się z osobistymi celami sportowców. Oni nie grają tylko o medale. Próbują ustalić własną tożsamość w sporcie, który pochłania młodych bohaterów.
Dla fanów hiszpańskiej piłki nożnej bliższe spojrzenie na tę dynamikę może dać inną perspektywę. Ważniejszy jest nie efekt końcowy, ale proces. Jak grupa przyjaciół staje się zespołem? Jak radzą sobie z nieuniknionymi niepowodzeniami? Ten dokument odpowiada na te pytania poprzez wizualne opowiadanie historii, a nie ekspozycję.
Dla kogo jest ten film?
Jeśli szukasz dopracowanej, łatwo przyswajalnej opowieści o zwycięstwie Hiszpanii do lat 21, ten film może okazać się zbyt powolny. Jeśli jednak interesuje Cię ludzka strona elitarnego sportu, ten film zaspokoi Twoje potrzeby. Bada „dlaczego” tego popędu. Dlaczego sportowcy powinni znosić ból i stres? Ponieważ marzenie o zdobyciu piątego mistrzostwa jest realne. Jest na wyciągnięcie ręki, ale wciąż poza zasięgiem.
W obsadzie znajdują się prawdziwi sportowcy, tacy jak Roca, Mir i Oyarzabal, co nadaje filmowi autentyczność, jakiej nie mogą zaoferować dramaty oparte na scenariuszu. Obserwujesz, jak żyją swoim życiem. Za scenariuszem nie da się ukryć. Surowe, niefiltrowane doświadczenie pogoni za dziedzictwem.
Ten film jest świadectwem chaotycznej i pięknej złożoności sportów młodzieżowych. To przypomnienie, że za każdym sztandarem mistrzostw stoi grupa nastolatków próbujących dowiedzieć się, kim są. Celem był piąty tytuł. Podróż była historią. W niektórych przypadkach podróż jest bardziej ekscytująca niż cel.
