Michel Baron był nie tylko aktorem. Był tym aktorem.
Urodzony 8 października 1653 roku w Paryżu, dorastał w cieniu teatru. W tę działalność zaangażowani byli jego rodzice. Potem je stracił. Wczesne sieroctwo wyznaczyło jego drogę: dołączył do trupy młodych artystów „Petits Comédiens du Dauphin”.
To był szczęśliwy wypadek.
W 1670 roku Moliere wziął go pod swoje skrzydła. Moliere traktował go jak syna. To nie był tylko mentoring. To było przetrwanie. Baron na dwie dekady stał się niekwestionowanym mistrzem francuskiej sceny. Pozostał w tej trupie aż do 1691 roku.
Potem przyszła recesja.
Nie odszedł spokojnie. Przeniósł się do teatru Hôtel de Bourgogne. Później pomógł stworzyć Comédie-Française. Instytucja ta istnieje do dziś. Był tam od samego początku.
Jak Michel Baron zdefiniował francuską tragedię
Bez niego nie sposób mówić o francuskim teatrze XVII wieku.
Stworzył główne role w tragediach Racine’a. Racine je napisała. Baron je spełnił. To połączenie było elektryzujące.
Był nie tylko tragikiem. Pisał także własne dzieła.
- „L’Homme à bonnes fortuny” (1686)
- „La Coquette et la fausse prude” (1687)
To były jego komedie. Grał nimi. On także je napisał. „Dobroczyńca” oraz „Kokietka i fałszywy purytanin” pokazały inną stronę jego talentu.
Dlaczego jego rezygnacja nie była końcem
W 1691 przeszedł na emeryturę.
Dwadzieścia dziewięć lat później powrócił na scenę.
W 1720 powrócił do Comédie-Française. Dlaczego? Publiczność chciała go zobaczyć. Tradycja tego wymagała.
Zmarł w Paryżu 22 grudnia 1729 r.
Dynastia Baronów
Linia rodzinna nie skończyła się na nim.
Jego syn, Etienne-Michel Baron, żył w latach 1676-1711. Był także aktorem. Podobnie jak jego ojciec.
Etienne pozostawił po sobie rodzinę artystów. Syn i dwie córki.
Wszyscy grali w Comédie-Française.
Scena stała się firmą rodzinną. To było we krwi. Michel Baron rozpoczął tę działalność. Kontynuowało to następne pokolenie.
Kurtyna tak naprawdę nigdy nie spadła na rodzinę Baronów.
