Natuurbeschermers bereiden zich voor op de terugkeer van visarenden naar de zuidkust van Engeland, wat de eerste bevestigde broedaanwezigheid in de regio in bijna twee eeuwen markeert. Verwacht wordt dat een baanbrekend paar eind maart zal arriveren na hun jaarlijkse migratie vanuit West-Afrika, wat een belangrijke mijlpaal betekent in het herstel van de soort.
Het herstel van een verloren soort
Al 180 jaar zijn visarenden als broedvogel afwezig aan de Engelse zuidkust. Hun heropleving is het resultaat van een zorgvuldig beheerd herintroductieprogramma dat in 2017 werd geïnitieerd door de liefdadigheidsinstelling Birds of Poole Harbour. Dit programma omvatte het vrijlaten van jonge visarenden die in Schotland waren uitgekomen in Dorset, met als doel een zelfvoorzienende bevolking te vestigen.
De inspanning lijkt te werken. In 2025 nestelde zich met succes een tweede broedpaar in het gebied, en experts voorspellen dat zich in 2026 een derde paar zal vormen. Sam Ryde, een vertegenwoordiger van de liefdadigheidsinstelling, merkt op dat een jonge mannelijke visarend die in 2023 uit het ei kwam, interesse heeft getoond om terug te keren naar de regio als hij de broedleeftijd bereikt.
De uitdagingen van migratie over lange afstanden
De herintroductie is echter niet zonder risico’s. De migratie van visarenden is verraderlijk; slechts ongeveer 30% van de jonge vogels overleeft hun eerste langeafstandsreis. Het lot van vermiste personen blijft grotendeels onbekend, aangezien velen geen trackingapparatuur hebben. Potentiële bedreigingen zijn onder meer predatie door krokodillen en jakhalzen in Afrika, evenals fatale stormen boven de Atlantische Oceaan.
Visarendgedrag: loyaliteit aan de plaats, niet aan de partner
Ondanks het geromantiseerde beeld van visarenden als levenslange monogame partners, benadrukt Ryde dat ze in de eerste plaats loyaal zijn aan hun broedplaatsen en niet aan individuele partners. Dit pragmatisme komt tot uiting in het succes van broedparen als CJ7 en 022, die de afgelopen twee jaar maar liefst acht kuikens hebben uitgebroed.
De terugkeer van visarenden naar Zuid-Engeland toont het potentieel aan voor soortherstel door middel van gerichte inspanningen voor natuurbehoud. De duurzaamheid van deze bevolking op lange termijn zal afhangen van het beperken van de migratierisico’s en voortdurende monitoring.
