Janet Jackson brak niet alleen door in 1986. Ze explodeerde op het toneel met een album dat opnieuw definieerde wat een popster zou kunnen zijn. Dat album was Control. Het was haar derde studio-release, na Janet Jackson (1982) en Dream Street (1984). Die eerdere gegevens waren veelbelovend. Ze lieten het vuur niet zien.
Controle deed het.
Geproduceerd in Minneapolis door het duo Jimmy Jam en Terry Lewis, bracht de plaat een nieuwe sonische textuur naar de hitlijsten. Het was funky, nauwkeurig en agressief onafhankelijk. De productiestijl verschilde duidelijk van de gepolijste pop van begin jaren tachtig. Er zat pit in. Het had ritme.
De singles waren instant volksliederen. “What Have You Done for Me Lately” zette de toon met zijn uitdagende energie. “Nasty” volgde en veranderde een minachtende smet in een pakkende, krachtige hook. Dit waren niet zomaar hits. Het waren uitspraken.
Het succes van het album was niet toevallig. Het was een berekende verschuiving in artistieke richting. Jackson nam de controle over haar imago over. Ze nam de controle over haar geluid. En de wereld luisterde.
Control bewees dat een popartiest haar eigen regels kon schrijven.
Dit doorbraakmoment luidde niet alleen een nieuw tijdperk in voor Janet Jackson. Het veranderde het landschap voor vrouwen in de popmuziek. Het toonde aan dat onafhankelijkheid en commercieel succes naast elkaar konden bestaan. Het geluid van Minneapolis werd een blauwdruk. Veel kunstenaars probeerden het te repliceren. Weinigen konden de impact ervan evenaren.
De culturele verandering was onmiddellijk. Jacksons invloed reikte tot ver buiten de hitlijsten. Ze werd een symbool van autonomie. Een figuur die haar eigen verhaal beheerste. Dit album was het startpunt. De rest is geschiedenis.
Maar daar eindigt het verhaal niet. De rimpeleffecten van Control zijn vandaag de dag nog steeds voelbaar. Hoeveel moderne pop dankt zijn structuur aan deze plaat? Dat is een gesprek voor een andere keer. Voorlopig valt de impact niet te ontkennen.
